Πρέπει να διαπραγματεύομαι με το παιδί μου; Πρέπει να το θεωρώ ίσο με εμένα και να διαπραγματεύομαι μαζί του; Είναι σίγουρα μια προσωπικότητα άξια σεβασμού αλλά είναι ισότιμος συνομιλητής; Κ αν τελικά πρέπει και μπορώ να διαπραγματεύομαι μαζί του, ποια είναι εκείνα τα θέματα που παίρνουν διαπραγμάτευση και ποια όχι;
Πολλοί γονείς ξεκινούν τις διαπραγματεύσεις και τα παζάρια με τα παιδιά τους. Θα σου δώσω αυτό , αλλά θα μου δώσεις εσύ το άλλο ή θα σε αφήσω να κάνεις αυτό αλλά δεν θα κάνεις το άλλο. Παζάρια με την ώρα , την ώρα του ύπνου, του φαγητού,της επιστροφής στο σπίτι. Κατ’ εμέ υπάρχει λίστα με αδιαπραγμάτευτα ζητήματα που δεν παίρνουν ούτε συζήτηση ούτε παζάρια.
Λίστα με αδιαπραγμάτευτα .
1]Η ώρα του ύπνου. Δεν γίνεται να μην υπάρχει σταθερή ώρα ύπνου για τα παιδιά, με κάποια μικρή απόκλιση βέβαια του ενός τετάρτου ή της μισής ώρας.
2]Η ποιότητα του φαγητού .Τα γλυκά και το πρόχειρο φαγητό μπορούν να καταναλώνονται μόνο δύο φορές την εβδομάδα.
3] Η χρήση αλκοόλ και τσιγάρων είναι μη διαπραγματεύσιμη. Απαγορεύονται.
4] Η ώρα της επιστροφής στο σπίτι μετά από βραδινή έξοδο.
5] Όλα τα θέματα που αφορούν στην ασφάλεια του.
6] Η χρήση βίας ανάμεσα στα παιδιά δεν είναι ούτε ανεκτή ούτε διαπραγματεύσιμη.
Αδιαπραγμάτευτα επίσης είναι τα θέματα του ήθους της ευγένειας και του σεβασμού αλλά και των ορίων που πρέπει να έχει το παιδί.
Καταλήγω να πιστέψω ότι δεν ανήκω στους γονείς που διαπραγματεύονται με τα παιδιά τους. Ξέρω να ακούω , να δέχομαι και να συζητάω τις επιλογές και τις επιθυμίες τους , να λέω πολλά ΝΑΙ αλλά και πολλά ΌΧΙ αλλά να διαπραγματεύομαι θέματα που αφορούν την ασφάλεια τους, την υγεία τους ,την πρόληψη ,την μόρφωση ,τις αρχές και το ήθος τους δεν μπορώ να το κάνω. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μπορεί και όχι.
