Είμαι 40 χρονών και πριν τρια χρόνια έχασα τον άνδρα μου σε δυστύχημα. Έπεσα όπως καταλαβαίνετε σε βαριά κατάθλιψη, έκλαιγα όλη μέρα και για 2 χρόνια δεν ήθελα να βγαίνω από το σπίτι. Παράτησα τη δουλειά μου, τους φίλους μου, τον εαυτό μου. Βρισκόμουν σε σοκ. Η οικογένεια μου με στήριζε και προσπαθούσαν όλοι να με πείσουν να σταθώ και πάλι στα πόδια μου, να βγω από το σπίτι, να ξαναβρώ τον εαυτό μου, να διασκεδάσω λίγο και γιατί όχι να ξαναφτιάξω την ζωή μου με άλλο άνδρα. Δεν είχαμε προλάβει με τον άνδρα μου να κάνουμε παιδί, οπότε όπως καταλαβαίνετε με πίεζαν να ξαναπαντρευτώ για να προλάβω να κάνω παιδιά. Εγώ δεν ήθελα να ακούσω κουβέντα. Δεν θα ξαναπαντρευτώ με τίποτα τους έλεγα! Δεν θέλω να βρω κανέναν! Πριν όμως από ένα χρόνο άλλαξαν όλα! Άρχισα δειλά δειλά να βγαίνω από το σπίτι, να δουλεύω ,να περιποιούμαι και πάλι τον εαυτό μου και να γυμνάζομαι και τότε γνώρισα τον Στέφανο, τον 27χρονο προπονητή μου. Έναν υπέροχο άνδρα που με έκανε και πάλι να χαμογελάω, να θέλω και πάλι να ζω και να κάνω όνειρα. Είμαστε μαζί εδώ και 9 μήνες και σκεφτόμαστε να συζήσουμε, να κάνουμε παιδί και να παντρευτούμε. Η οικογένεια μου όμως αντιδρά λόγω της διαφοράς ηλικίας. Μου λένε ότι είναι είναι πολύ μικρός, ότι είναι ένα ανώριμο παιδί ,ότι κάνει το κέφι του μαζί μου και ότι θα με παρατήσει και θα με πληγώσει! Η μητέρα μου έχει θυμώσει τόσο πολύ μαζί μου, που δεν μου απαντά στο τηλέφωνο, ο πατέρας μου έχει πέσει σε θλίψη και η αδελφή μου κάθε μέρα με μαλώνει και λέει ότι είμαι ανώριμη. Δεν καταλαβαίνω γιατί φέρονται έτσι, γιατί δεν με αφήνουν να χαρώ;Αυτοί δεν έλεγαν να ξαναφτιάξω τη ζωή μου; Δεν θέλουν την ευτυχία μου;
