Μαρτυρία μαμάς: Θέλω η κόρη μου να είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη αλλά όχι τόσο όσο είναι. Από μικρή φαινόταν ότι θα γίνει πολύ ανεξάρτητο παιδί, αφού μπορούσε από την ηλικία ακόμη των τριών ετών να κοιμηθεί εκτός σπιτιού, σε κάποιο συγγενικό σπίτι, να ταξιδέψει μακριά από εμάς και να μη γκρινιάξει καθόλου , αλλά και να αυτονομείται πολύ συχνά χωρίς να τρέχει πίσω από τη φούστα μου. Αυτό μας άρεσε πολύ γιατί φαινόταν ότι είναι ένα πολύ δυνατό παιδί, που μπορεί να στηριχτεί στις δυνάμεις του, σύμφωνα πάντα με την ηλικία του και τις εκάστοτε συνθήκες. Στη πορεία όμως και έπειτα από κάποια γεγονότα άρχισα να σκέφτομαι μήπως η τόση ανεξαρτησία κρύβει κινδύνους. Μήπως δεν πρέπει να έχει τόση εμπιστοσύνη στον εαυτό της και στις αποφάσεις που παίρνει. Πριν λίγες μέρες η 13χρονη κόρη μου είχε πάει σε κάποιο πάρτι συμμαθήτριας της. Της είχαμε πει ότι στις δέκα θα πάμε να την πάρουμε, όμως όταν φτάσαμε στο σπίτι που γινόταν το πάρτι ανακαλύψαμε με τρόμο ,ότι η κόρη μας δεν βρισκόταν εκεί και επίσης δεν ήξερε κανείς να μας πει που βρίσκεται. Μας έπιασε πανικός. Αρχίσαμε να ρωτάμε όλους τους γονείς που ερχόταν να πάρουν τα παιδιά τους , αλλά και όλα τα παιδιά που ήταν εκεί. Μετά από καμία ώρα αγωνίας και ψαξίματος μάθαμε ότι είχε φύγει από το πάρτι μαζί με μια φίλη της και τον πατέρα της που είχε έρθει να την πάρει και βρισκόταν σε ένα μπαρ μαζί με παρέα του πατέρα της φίλης της. Μας ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Το ερώτημα που γεννάται εδώ βέβαια είναι ποιος έπρεπε να βρει τον μπελά του; Η κόρη μας που λειτούργησε εντελώς απερίσκεπτα και αποφάσισε μόνη της χωρίς να μας ρωτήσει; Ο πατέρας της φίλης της που χωρίς να επικοινωνήσει μαζί μας πήρε την κόρη μας από το πάρτι; Η μαμά του παιδιού που έκανε το πάρτι και άφηνε τα παιδιά να μπαίνουν και να βγαίνουν ανεξέλεγκτα; Η κόρη μας πήρε σίγουρα ένα καλό μάθημα και μια αυστηρή επίσης τιμωρία, ώστε να μην επαναληφθεί το ίδιο. Της είπαμε ότι πρέπει να μας ενημερώνει πάντα, ότι δεν μπορεί να λειτουργεί αυτοβούλως και να είναι τόσο ανεξάρτητη. Από εκεί λοιπόν που χαιρόμασταν με την ανεξαρτησία της ,καταλάβαμε ότι η πολλή ανεξαρτησία δεν κάνει τελικά καλό. Χωρίς να θέλουμε να της κόψουμε τα φτερά πρέπει να προσπαθήσουμε τώρα να μειώσουμε το αίσθημα της ανεξαρτησίας που έχει. Ποια πρέπει να είναι τα όρια όμως; Ένα παιδί στην εφηβεία , πόσο ανεξάρτητο μπορεί και πρέπει να είναι χωρίς να κινδυνέψει η ασφάλεια του;
