”Είναι παιδί”! Μια πραγματικά καταπληκτική δικαιολογία που χρησιμοποιούν οι γονείς για να καλύψουν την κακή συμπεριφορά των παιδιών τους. Μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα! Την ανυπακοή, τις βρισιές, την επιθετική συμπεριφορά , την κακοποίηση άλλων παιδιών , την κακοποίηση των δασκάλων και των ίδιων των γονιών. Μπορεί ακόμα να δικαιολογήσει τα ψέματα, τις κοπάνες από το σχολείο, την έπαρση, την τεμπελιά και την έλλειψη σεβασμού προς τους πάντες! Μπορεί όμως πράγματι αυτή η δικαιολογία να είναι αρκετή για να καλύψουν οι γονείς το παιδί τους αλλά και να επαναπαυτούν οι ίδιοι πιστεύοντας ότι τα έχουν κάνει όλα τέλεια και σωστά;
Η απάντηση είναι ΟΧΙ και πρέπει να πάψετε να την χρησιμοποιείτε συχνά και για τα πάντα διότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν φταίει η παιδική ηλικία που το παιδί σας βρίζει , φωνάζει, δεν σέβεται και δεν υπολογίζει κανέναν. Δεν θα αλλάξει τίποτα στη συμπεριφορά του μεγαλώνοντας ,αν δεν βοηθήσετε εσείς για να αλλάξει. Όσο είστε επαναπαυμένοι και ήσυχοι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Θα συνεχίσει το παιδί σας τις ίδιες κακές συμπεριφορές ακόμη και όταν ενηλικιωθεί, απλά θα αλλάξει ”γήπεδο” ή αλλιώς χώρο έκφρασης. Αν δεν καταλάβετε ότι υπεύθυνοι για την συμπεριφορά του παιδιού σας είστε εσείς και η κακή διαπαιδαγώγηση του δεν θα αλλάξει τίποτα. Η παιδική ηλικία μπορεί να δικαιολογήσει την ανωριμότητα, την επιπολαιότητα, την αδυναμία λήψης σημαντικών αποφάσεων και την ανικανότητα ανεξαρτητοποίησης ,αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει τις κακές συμπεριφορές. Η αγένεια δεν είναι χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας αλλά της κακής διαπαιδαγώγησης των παιδιών . Το ίδιο ισχύει για την επιθετικότητα, την ανυπακοή, την παιδική εγκληματικότητα και την άσκηση βίας .
Σταματήστε λοιπόν να δικαιολογείτε τα παιδιά σας και τις πράξεις τους λέγοντας απλά ότι ”είναι παιδιά” ή ”έτσι κάνουν τα παιδιά”ή ”θα στρώσουν μεγαλώνοντας” γιατί αν δεν βάλετε από τώρα τα όρια που πρέπει , αν δεν τα νουθετήσετε και αν δεν τα διαπαιδαγωγήσετε σωστά ,δεν θα μάθουν να φέρονται σωστά και δεν θα μπορέσουν ποτέ να ενταχθούν όπως πρέπει μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Γράφει η Κατερίνα Ζαγοραίου
