Οι έρευνες σε διεθνές επίπεδο δείχνουν ότι ένα έως δύο στα δέκα παιδιά παρουσιάζουν κάποιες ειδικές δυσκολίες και υποφέρουν ένεκα αυτών.
Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε τα παιδιά με ψυχοσωματικά προβλήματα και δερματικές ασθένειες, όπως Ατοπική δερματίτιδα και Γυρεοειδή αλωπεκία (ως αποτέλεσμα ενδοψυχικών συγκρούσεων και ενδοοικογενειακών δυσλειτουργιών) παιδιά με αγχώδεις εκδηλώσεις, δυσκολία συγκέντρωσης και υπερκινητικότητα, μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχές του λόγου, τραυλισμό,tics, διαταραχές του ύπνου και της διατροφής, ονυχοφαγία, τριχοτιλλομανία, φοβίες, συμπτώματα σχολικού ή διαδικτυακού εκφοβισμού, επιθετική συμπεριφορά, συμπτώματα πρώιμης συναισθηματικής ή αναπτυξιακής διαταραχής. Πολλές φορές επίσης η εφηβική παραβατικότητα είναι σύμπτωμα μιας δυσλειτουργίας της κατανόησης και της επικοινωνίας στην οικογένεια.
Ένα άτομο είναι ψυχικά υγιές όχι μόνο όταν δεν έχει συμπτώματα ψυχικής διαταραχής, αλλά όταν μπορεί να χαίρεται την ύπαρξή του, να εργάζεται εξελίσσοντας τις δυνατότητες του και να αγαπά. Χωρίς ψυχική υγεία δεν υπάρχει υγεία.
Οι γονείς και οι συγγενείς συχνά αρνούνται να δουν και να δεχθούν μια ψυχολογική δυσκολία του παιδιού ενώ δέχονται πρόθυμα τα σωματικά προβλήματα. Συνήθως απευθύνονται στον παιδίατρο ή τον παθολόγο, ο οποίος, αν είναι επαρκώς ευαισθητοποιημένος, μπορεί να τους παραπέμψει σε ένα ειδικό. Πολλές φορές όμως δεν το κάνει γιατί δεν ξέρει πώς να το πει ή φοβάται την επίθεση των γονέων που αρνούνται να δουν το πρόβλημα. Η ομαλή συναισθηματική εξέλιξη του παιδιού και η εισαγωγή του στην κοινωνία και τον πολιτισμό, είναι πρωταρχικά βασική ευθύνη των γονέων και κατ ’επέκταση των σημαντικών ενηλίκων για την εξέλιξη του παιδιού, όπως οι παιδαγωγοί και άλλοι.
Γράφει Ο Παιδοψυχίατρος Χάρης Καραμπέτσος
